الف : ضمير موجود در خبر مانند : زيد قام ابوه ( زيد ، پدرش ايستاد ) . شاهد در « قام ابوه » بوده كه جمله و خبر مىباشد و ضمير مجرورى در « ابوه » رابط آن محسوب مىگردد . ب : ضمير مقدّر در خبر همچون : البرّ قفيز بدرهم ( گندم يك قفيز آن به يك در هم است ) . شاهد در « قفيز بدرهم » است كه خبر بوده و رابطش ضمير مقدّر مىباشد چه آنكه تقدير كلام چنين است : البرّ قفيز منه بدرهم . ج : اسم اشاره‌اى كه با آن بمبتداء اشاره گردد نظير : و لباس التّقوى ذلك خير . « لباس و پوشش تقوى و پرهيزكارى آن از ديگر چيزها بهتر است » . شاهد در « ذلك خير » بوده كه خبر واقع شده و رابطش كلمه « ذلك » است كه مشار اليهش « لباس التّقوى » مىباشد . موارد استغناء مبتداءاز رابط سپس شارح گويد : مبتداء در دو مورد از آوردن رابط برايش مستغنى است : 1 - در موردى كه مبتداء را تكرار نمايند يعنى عين لفظش را در خبر بياورند مانند : الحاقّة مالحاقّة « قيامت حتمى و حقّ ، چيست آن قيامت » . شاهد در « ما الحاقه » است كه خبر بوده و مشتمل است برذكر عين لفظ مبتداء از اينرو در آن رابطى نياز نداريم . 2 - در جائى كه خبر مشتمل برلفظ عامّى بوده كه مبتداء در تحت آن واقع باشد مثل : انّ الّذين آمنوا و عملوا الصّالحات انّا لا نضيع اجر من احسن عملا .